روان‌پریشی از منظر لکانی

«نیست بر لوح دلم جز الف قامت دوست/ چه کنم حرف دگر یاد نداد استادم» اشارتی استادانه به مقام منیع حرف با قسمی فروتنی عاشقانه، عجزی شیرین و فقری فاخر که نهایی‌ترین فرمولاسیون لکانی در باب روانپریشی در قالب یانی شاعرانه، فرآمدی سره برآمده از ناخوداگاه، عرضه می‌شود. سیمپتوم تا سینتوم، فروید تا لکن، نشیب و فراز عمری آزگار نظریه پردازی، بر سر «حرف» و «نحوه‌ی بهره بردن» از آن. «من این حروف نوشتم، چنان که غیر ندانست/ توهم ز روی کرامت، چنان بخوان که تو دانی».